NEWSLETTER 05.04.2011

Niedobór wzrostu u dzieci

Dziecko zalicza się do niskorosłych, jeśli jego wzrost jest odchylony więcej niż o 2SD od średniej. Powszechnie stosowaną w Polsce miarą niedoboru lub nadmiaru wzrostu jest siatka centylowa. Punktem oddzielającym populację dzieci z niedoborem wzrostu od pozostałych jest wysokość odpowiadająca 3 centylom. Definicja taka powoduje, że 3% populacji jest klasyfikowana do grupy niedoboru wzrostu (ponad 220 000 dzieci).

Praktycznie każde zaburzenie wpływające w okresie wzrastania na gospodarkę wodno-elektrolitową, wapniowo-fosforanową, białkową czy węglowodanową może prowadzić do zaburzeń procesu wzrastania. Do najczęstszych przyczyn należy zaliczyć niedożywienie (także w wyniku zaburzeń wchłaniania) i choroby przewlekłe. Największy problem w procesie diagnostyki i terapii sprawiają niedobory wzrostu o podłożu genetycznym.

Obniżenie szybkości wzrastania do poniżej 7cm na rok u dzieci do 3 lat, poniżej 5cm od 4. do 10 roku życia i poniżej 4cm u dziewczynek w wieku powyżej 10 lat i chłopców powyżej 12 roku życia jest sygnałem do dokładniejszej analizy zdrowia dziecka. Należy zwrócić uwagę na tzw. dzieci short normal (niskorosłe dzieci niskich rodziców). Często jest to wynikiem istnienia niezdiagnozowanych problemów zdrowotnych u rodziców.

tekst jest fragmentem wykładu "Pediatria dla fizjoterapeutów"

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Choroba zwyrodnieniowa stawów rąk (chzsr)

Zmiany zwyrodnieniowe występują najczęściej w stawach kolanowych, a na drugim miejscu pod względem częstości znajduje się choroba zwyrodnieniowa stawów rąk. Stwarza to duży problem społeczny, ponieważ już nawet niewielkie zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawów dłoni w znaczący sposób zmniejszają precyzję ruchów, sprawność i powodują defekty kosmetyczne.

Wyodrębniono następujące postacie chzsr:
- postać z dominującymi guzkami Heberdena (w okolicy stawów m/paliczkowych dalszych = DIP) i/lub guzkami Boucharda (w okolicy stawów m/paliczkowych bliższych = PIP) - w postaci tej mogą nie występować kliniczne i radiologiczne cechy charakterystyczne dla zmian zwyrodnieniowych
- postać, w której współwystępują guzki ze zmianami radiologicznymi PIP i DIP
- postać bez guzków ale z radiologicznymi cechami zmian zwyrodnieniowych w PIP i DIP
- postać nadżerkowa (wymagająca różnicowania z rzs)
- postać uogólniona obejmująca również inne stawy (kolanowe, biodrowe)
- postać, w której dominują zmiany w stawach nasady kciuka

Do czynników ryzyka rozwoju chzsr zaliczono m.in: płeć żeńską, wiek > 40 lat, otyłość, zwiększoną siłę mięśni przedramion, nadmierną ruchomość stawów, przebyte urazy, nadmierne obciążenie rąk wykonywaną pracą lub sportem.

Najczęściej zajęte są: PIP i DIP palców II-V oraz stawy nasady kciuka (staw nadgarstkowo-śródręczny I i staw między kością łódkowatą a kością wielokątną większą). Często występują zmiany obejmujące stawy "w jednym rzędzie" (np. DIP sąsiadujących ze sobą palców) lub "promieniście" (DIP, PIP i staw śródręczno-paliczkowy tego samego palca).

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ból pachwiny

Powszechnie akceptowalna definicja nadwerężenia pachwiny oznacza uszkodzenie przywodzicieli uda i obejmuje m. biodrowo-lędźwiowy, m. prosty uda i zespół mięśniowo-ścięgnisty mięśnia krawieckiego. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić patologie spoza układu ruchu (np. przepuklina pachwinowa/udowa, choroby jelit, choroby zapalne narządów miednicy, zapalenie najądrza). Badanie pacjenta z bólem pachwiny musi obejmować badanie pachwiny, okolicy bioder, pleców, narządów płciowych i dolnego odcinka ściany brzucha.

Rehabilitacja po nadwerężeniu pachwiny - propozycja:

faza pourazowa:
- unikanie ruchów w bok, osiowych ruchów skrętnych i nagłęj zmiany kierunku ruchu
- PRICE
- do momentu ustąpienia bólu ograniczenie obciążenia kończyny (np. przy użyciu kul)
- biegi w głębokiej wodzie
- rower stacjonarny bez oporu
- czynne ćwiczenia ROM biodra
- ćwiczenia izometryczne
- unoszenie wyprostowanej nogi, napinanie m. czworogłowego

przejście do fazy następnej po uzyskaniu chodu bez bólu, występowaniu minimalnego obrzęku i braku bólu przy ostrożnym (!) rozciąganiu pachwiny

faza pośrednia:
- ćwiczenia ze wzrastającym oporem (0,5 - 2,5kg) - odwodzenie, przywodzenie, zginanie i prostowanie biodra, unoszenie wyprostowanej nogi
- ćwiczenia priopriorecepcji
- rozpoczęcie ostrożnego rozciągania pachwiny
- rozciąganie mięśni kulszowo-goleniowych, mięśnia prostego pachwiny, zginaczy biodra

faza zaawansowana:
- koncentryczne i ekscentryczne odwodzenie i przywodzenie uda z użyciem taśm Thera-Band
- ćwiczenia czynnościowe (deska poślizgowa, biegi)

powrót do sportu:
- jednakowa siła mięśni przywodzicieli, odwodzicieli, zginaczy i prostowników
- pełny niebolesny ROM
- brak bólu podczas treningu charakterystycznego dla danej dyscypliny sportowej

tekst jest fragmentem kursu ból barku / pachwiny w sporcie - diagnoza i leczenie

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

informacje o szkoleniach:

ostatnie wolne miejsca na kursie IBITA Bobath for adults - moduł podstawowy
istnieje możliwość ustalenia indywidualnego harmonogramu płatności

terapia manualna w neurologii - Neurodynamika